ای پرچمدار شیعه و رئیس مذهب جعفری،

 ای بلند اختر! در شب هجران تو،

 عالم دگرگون شده است.

 ای ششمین نور سرمدی،

 تاریخ از کدام مصیبت تو شکوه کند،

 آری تاریخ، شرمنده از حکایت غربت توست

امام جعفر صادق، امام ششم شیعیان، در هفدهم ربیع الاول سال 83 هجری قمری در مدینه متولد گردید. کنیه ایشان ابو عبدالله و لقبشان صادق می باشد. پدر ارجمندشان امام باقر و مادرش ام فروة است. رسول خدا سالها قبل ولادت آن حضرت را خبر داده و فرموده بود نام او را صادق بگذارید، زیرا از فرزندان او کسی است که همنام اوست، اما دروغ می گوید «جعفر کذّاب».

دوران قبل از امامت

در دوران قبل از امامت، حضرت شاهد فعالیتهای پدر خویش در نشر معارف دینی و تربیت شاگردان وفا دار و با بصیرت بود. امام باقر در مناسبتهای مختلف به امامت و ولایت فرزندش جعفر صادق تصریح فرموده و شیعیان را پس از خودش به پیروی از او فرا می خواند. لذا احادیث، زیادی مبنی بر امامت حضرت صادق نقل شده است.

امام صادق در سال 114 هجری قمری پس از شهادت پدرش در سن 31 سالگی به امامت رسید. دوران امامتش مصادف بود با اواخر حکومت امویان که در سال 132 به عمر آن پایان داده شد و اوایل حکومت عباسیان.

در آغاز امامت حضرت افرادی از شیعیان و حتی بستگان حضرت حاضر به قبول امامت ایشان نبودند، لذا حضرت از راههای گوناگونی کوشیدند آنها را به قبول راه صحیح وادار سازند و دراین زمینه به اذن خداوند معجزاتی نیز انجام دادند.
دوران امام جعفر صادق در میان دیگر دورانهای ائمه اطهار، دورانی منحصر به فرد بود و شرایط اجتماعی و فرهنگی عصر آن حضرت در زمان هیچ یک از امامان وجود نداشته است و این به دلیل ضعف بنی امیه و قدرت گرفتن بنی عباس بود.

این دو سلسله مدتها در حال مبارزه با یکدیگر بودند که این مبارزه در سال 129 هجری وارد مبارزه مسلحانه و عملیات نظامی گردید.
این کشمکش ها و مشکلات سبب شد که توجه بنی امیه و بنی عباس کمتر به امامان و فعالیتشان باشد، از این رو این دوران، دوران آرامش نسبی امام صادق و شیعیان و فرصت بسیار خوبی برای فعالیت علمی و فرهنگی آنان به شمار می رفت.

جنبش فرهنگی در دوران امامت حضرت

عصر آن حضرت همچنین عصر جنبش فرهنگی و فکری و برخورد فرق و مذاهب گوناگون بود. پس از زمان رسول خدا دیگر چنین فرصتی پیش نیامده بود تا معارف اصیل اسلامی ترویج گردد، بخصوص که قانون منع حدیث و فشار حُکّام اموی باعث تشدید این وضع شده بود. لذا خلأ بزرگی در جامعه آنروز که تشنة هرگونه علم و دانش و معرفت بود، به چشم می خورد.
امام صادق با توجه به فرصت مناسب سیاسی و نیاز شدید جامعه، دنباله نهضت علمی و فرهنگی پدرش را گرفت و حوزه وسیع علمی و دانشگاه بزرگی به وجود آورد و در رشته های مختلف علمی و نقلی شاگردان بزرگی تربیت کرد. شاگردانی چون: هشام بن حکم، مفضل بن عمر کوفی جعفی، محمد بن مسلم ثقفی، ابان بن تغلب، هشام بن سالم، مؤمن طاق، جابر بن حیان و . . . . تعداد شاگردان امام را تا چهار هزار نفر نوشته اند.

ابوحنیفه رئیس یکی از چهار فرقه اهل سنت مدتی شاگرد ایشان بود و خودش به این موضوع افتخار کرده است.
امام از فرصت های گوناگونی برای دفاع از دین و حقانیت تشیع و نشر معارف صحیح اسلام استفاده می برد. مناظرات زیادی نیز در همین موضوعات میان ایشان و سران فرقه های گوناگون انجام پذیرفت که طی آنها با استدلال های متین و استوار، پوچی عقاید آنها و برتری اسلام ثابت می شد.

همچنین در حوزه فقه و احکام نیز توسط ایشان فعالیت زیادی صورت گرفت، به صورتی که شاهراههای جدیدی در این بستر گشوده شد که تاکنون نیز به راه خود ادامه داده است.
بدین ترتیب، شرایطی مناسب پیش آمد و معارف اسلامی بیش از هر وقت دیگر از طریق الهی خود منتشر گشت، به صورتی که بیشترین احادیث شیعه در تمام زمینه ها از امام صادق نقل گردیده و مذهب تشیع به نام مذهب جعفری و فقه تشیع به نام فقه جعفری خوانده می شود.

حاکمان معاصر

همانطور که گفته شد امام بین دو دوره عباسی و اموی و دوران گذار از امویان به عباسیان می زیست. ایشان ازمیان خلفای اموی با افراد زیر معاصر بود:

1- هشام بن عبدالملک (105- 125 ه. ق)
2- ولید بن یزید بن عبدالملک (125-126)
3- یزید بن ولید بن عبدالملک (126)
4- ابراهیم بن ولید بن عبدالملک (70 روز از سال 126)
5- مروان بن محمد (126-132)

و از خلفای عباسی نیز معاصر بود با :
1- عبدالله بن محمد مشهور به سفاح (132-137)
2- ابوجعفر مشهور به منصور دوانیقی (137-158)

نباید تصور کرد که امام به کلی خود را از جریانات و امور سیاسی دور نگه داشت، بلکه همواره از وقتهای مناسب برای ترویج حقانیت خود و بطلان هیأت حاکمه بهره می برد و بدین منظور نمایندگانی را نیز به مناطق مختلف بلاد اسلامی می فرستاد.
عباسیان برای کسب قدرت و محبوبیت در دلهای مردم از وجهه اهل بیت پیامبر استفاده می کردند و حتی شعارشان" الرضا فی آل محمّد" بود. آنان به دنبال اشخاصی با وجهه مردمی بودند که هم از بستگان پیامبر باشند و هم درمیان مردم محبوبیت داشته باشند. لذا بهترین شخص در نظر عباسیان امام صادق بود.

امام صادق پیشنهاد آنان را رد کردند و فرمودند: نه شما از یاران من هستید نه زمانه، زمانه من است. حتی برخی از بستگان آن حضرت نزدیک بود با این پیشنهاد ها فریب به خورند، اما امام با روشنگری خاص خود به آنان فهماندند که به ظاهر توجه نکنند. امام می دانست که عباسیان نیز هدفی جز رسیدن به قدرت ندارند و اگر شعار طرفداری از اهل بیت را مطرح می کنند، صرفاً به خاطر جلب حمایت توده های شیفته اهل بیت است. امام می دید که سران سیاسی و نظامی عباسیان در خط مستقیم اسلام و اهل بیت نیستند و لذا حاضر نبود با آنان همکاری کرده و به اقداماتشان مشروعیت بخشد.

چنانکه در تاریخ می بینیم که چه جنایاتی کردند و چه خونهایی ریختند تا پایه های عباسیان محکم گردد.
از حوادث مهم در زمان امامت حضرت، قیام عمویش زید بن علی است که شکست خورد و با شهادت زید به پایان رسید.

شهادت حضرت صادق علیه السلام

پس از به قدرت رسیدن عباسیان، همانطور که آن حضرت پیش بینی کرده بود فشار بر شیعیان افزایش یافت و با روی کار آمدن منصور این فشار به اوج خود رسید. امام نیز از این فشار ها مستثنی نبود. این دوران، یعنی چند سال آخر عمر آن حضرت بر خلاف دوران اولیه امامتشان،‌ دوره سختی ها و انزوای دوبارة آن حضرت و حرکت تشیع بود. منصور شیعیان را به شدت تحت کنترل قرار داده بود.

بیایم بریم مدینــــــــه به نیت زیارت

زباغ غنچه ای شکوفه ای ببارد

نبی آلاله اش کوووووو خدایااااااااا

دلم گرفته برایت مدینــــــــه مدینـــــــه

دلا به حال و هوایت مدینــــــــه مدینـــــــه

و

از عبدالله بن زراره نقل شد:

از امام صادق (ع)شنیدم که فرمود:درروز قیامت برای زوار حسین بن علی(ع)بر سایر مردم فضیلت و برتری می‌باشد.

عرض کردم فضیلتشان چیست؟

حضرت فرمودند:پیش از دیگران و چهل سال قبل از آنها وارد بهشت می‌شوند در حالیکه مردم در حساب و موقف می‌باشند.

 لبیک یا حسین

محمد بن سنان می گوید:از ابوالحسن الرضا(ع)شنیدم که فرمودند:کسی که به زیارت قبر حسین(ع)رود خداوند یک حج قبول شده برایش می نویسد.

 لبیک یا حسین

امام صادق (ع) فرمودند:روز قیامت منادی ندا می کند:شیعیان آل محمد(ص) کجا هستند؟

پس از میان مردم گردنهایی کشیده شده و افرادی بپا می خیزند که عدد آنها را غیر از حق تعالی کس دیگری‌ نمی داند.

سپس منادی ندا میکند:زوار قبر حسین(ع)در کجا هستند؟

خلق بسیاری بپا می خیزند.

پس به ایشان گفته می شود:دست هر کسی را که دوست دارید بگیرید و آنها را به بهشت ببرید،پس شخصی که جزء زائرین است هر کسی را که بخواهد گرفته و به بهشت می برد.حتی برخی از مردم به برخی دیگر می گویند:ای فلانی من را می شناسی؟ من کسی هستم که در فلان روز در فلان مجلس  برای تو ایستاده و تو را احترام نمودم.پس من را نیز دریاب.زائر او را نیز گرفته و به بهشت داخل می کند.بدون اینکه دافع و مانعی در بین باشد.

لبیک یا حسین

 

حضرت امام محمد باقر(ع) فرمودند:خداوند متعال کربلا را بیست و چهار هزار سال قبل از کعبه آفرید و آن را مقدس و مبارک قراردادو پیوسته قبل از خلقت مخلوقات مقدس و مبارک بود و بعد از آفرینش آنها نیز چنین می باشد.

 لبیک یا حسین

محمد بن سلیمان بصری نقل کرد که از امام صادق (ع)فرمودند:در تربت قبر امام حسین(ع)شفاءهر دردی بوده و آن دواء اکبر می باشد.

لبیک یا حسین

امام صادق (ع) فرمودند:تربت قبر امام حسین(ع)د رآن شفاءبوده اگر چه به قدر سر میل(میلی که با آن سرمه می کشند) باشد.

 لبیک یا حسین

محمد بن سلیمان بصری نقل کرد که از امام صادق (ع)فرمودند:در تربت قبر امام حسین(ع)شفاءهر دردی ست و هر گاه آن را تناول می کنی بگو:«بسم الله و بالله،اللهم اجعله رزقا واسعا،و علما نافعا،و شفاء من کل داء، انک علی کل شی ء قدیر»

به نام خدا و به کمک او  ،خدایا آن را روزی فراخ و شاخصی نافع و شفاء هر دردی قرار بده ، همانا تو بر هرچیزی قادر و توانا هستی.

 لبیک یا حسین

محمدبن الحسن نقل کرد که امام صادق(ع) فرمودند:وقتی که خانه و منزلت دور بود بر بالای بام منزل برو و دو رکعت نماز بگذار و با اشاره به قبور و مزار ما سلام بده که سلام تو به ما خواهد رسید.

---

غزه یک «یاحسین» کم دارد!

محرم پار سال قرین غمهای غزه گشته است و من سخت حیرانم. اشکها و ناله‌های کودکان آن سامان بی‌سامان مرا به یاد خردسالان ابردل کربلا می‌اندازد. اما در شگفتم که چرا پس از گذشت بیش از نیم قرن هنوز طنین ناله‌های فلسطین، اندام دژخیمان را خرد نکرده است؟

چرا اشکهای فلسطین سیل نمی‌شود؟ و چرا فریادهای آن شرری ندارد تا دشمن را به آتش کشد، آنگونه که در کربلا، هزار سال پیش اتفاق افتاد و در هزار کربلای دیگر در این هزار سال.

شاید آن سوز را باید مادران آن دیار در گلوی كودكان خویش می‌پروراندند كه سردی این آه‌ها موروثی است. این قطره‌های اشک، همه عقیم‌اند.

و آن شور که در ذات این فریادهای بی‌ثمر نیست این روزها چه ملموستر است.

روزهایی که نسیمی از کربلا برخاسته. آری درست فهمیده‌ای، آن شور و سوز و اثر، «حسین علیه السلام» است. و چه خوب گفته آنکه گفته: نمک دین حسین است. «حسین» تمنای حنجره فلسطین است.

كودكان فلسطین باید همه، مهر حسین با شیر از مادر بگیرند! تا كربلای آنان نیز آبستن عاشورای پیروزی گردد.

حسین  بود که عزتش را به هیچ نباخت و آزادانه ایستاد و آزادگی را آموخت. حسین به ناله‌ها سوز داد که هر گاه بر تارک بُتی نشینید، آن را تا ریشه بسوزاند.

این سوز را در لبنان همه دیدند که در سی روز به ثمر نشت.

مگر نه این که حسین کشتی نجات است؟

 «اِنَّ الحُسین مِصباحُ الهُدی وَ سَفینَةُ النَجاةِ»،

 مردم فلسطین باید این را بدانند که برای نجات از این طوفان باید به سوی حسین آیند.

و این روزها این سفینه چه دست یافتنی‌تر است.اگر خوب گوش کنی ندای «هَل مِن ناصر...» حسین علیه السلام را خواهی شنید. کافی است کام بر یاحسین برگشایی. و این همان چیزی است که غزه آن را کم دارد. آری غزه یك «یا حسین» كم دارد.

«اِنَّ لِقتل الحُسَینِ حرارةً فِی قُلوبِ المُؤمِنین لَن تُبرَدُ اَبَداً»

شور حسینی هیچگاه در دل مردان با ایمان سرد نمی‌شود.

آسمان دل من پر ابر است
باز هم با يک رعد
بغض من مي ترکد...
کوچه لبريز دعاست
در خيابان دلم
مسجدي غرق خداست
اشک ها مي گويند:
سينه بر دل زدن است
اين همه ناله و رشک
بوي يک عالمه حلوا و نسيم
در هوا مي پيچد
نفسم مي گيرد
ياد لبهاي حسين
دل تو را مي ميرد...

زندگی

خدای من با تو سخن میگویم :

در این زمانه ی بیگانه از هم هر چقدر بر سر آدمهایی که ظلم می کنند بلندتر فریاد کشی کمتر صدایی

میشنوی.در این روزگار که آدمها با هم غریبه ای بیش نیستن و هر کسی در افکار و تنهایی خود جامانده

در این زمان که کمتر کسی از حال کس دیگری خبر میگیرد.............!

چه انتظار از آدمهایی که روزگاری غزل زندگیشان بودی اما قلب هاشان در زیر سیاهی و تاریکی غرق

شد،چه انتظار که در سکوت و وسیاهی کوچه پس کوچه های تنهایی عابر تشنه ای گذر کند و صاحب

خانه ا ی میزبان او باشد ......................!

خسته تر و دلزده تر از همیشه زندگی را ،به اجبار زندگی می کنم ......!

و روزها را به امیدی نا امید می گذرانم.................!

خدای مهربانم :

گاهی از خودم می پرسم :به دنبال چه میگردی ؟در این زمانه ای که جای قلبهای پر مهر

 سنگهای بی مهر

نهادن و صداقت را زیر خروار ها خاک دفن کردند و در را بر محبت بسته اند و چه ها که در صف دروغ و

مکر و نیرنگ که نمی فروشند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!

به چه امیدی در دنیایی که مردانش غیرت  ومردانگی را به چشم های ناپاک و قلبهای آلوده فروختن

و زنها نجابت و متانت را به حراج چشم های شیطان صفتان گذاشته اند ...!زندگی کنم؟!!!!

این روزها عجیب دلگیرم از این زمانه ی

بی معر فت که هر روز نقابی از چهره

 خود بر میدارد

و روی تازه ای

از خود را به نمایش میگذارد.....!؟

به راستی چه باید کرد؟؟؟؟؟؟؟؟

چگونه در این دنیایی که پر از ظلم و فساد است میتوان پاکترین گل هستی بود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خدای من ،خدای مهربان و بخشنده ی من کمکم کن چرا که نیازمندتر از مردمان

هر عصری دیگر محتاج کمکت هستم مرا دریاب تا در این دنیای ناپاک و پر از سیاهی

 پاک بمانم...........!

سر به آسمان بلند ميكنم و به ابرهاي تيره و تار

 مي نگرم به صداي آواز باد گوش فرا ميدهم به

 گلهاي سرخ حياط سلام ميكنم .

 به دنبال حس غريبانهاي همراه باد مي شوم به اين سو آن

 سو مي روم اما نه دوباره رو به آسمان ميكنم به تيرگي

 ابرها كه بُغضي گلويشان را گرفته است نگاه

 ميكنم .هنوز حس قشنگي را كه سراسر وجودم رافرا

 گرفته است پيدا نكرده ام .انگار خبري نيست ‍ـ اما نه

 گل سرخ لبخند ميزند ماه از پشت ابرهاي تيره و تار

 سركي ميكشد خورشيد رفته است و آسمان گويي غمي بزرگ

 بر دلش نشسته است .

غرشي مهيب شهر رافرا ميگيرد دقايقي ميگذرد و اولين

مسافر ابرها بر زمين مي نشيند و ناگاه يك دنيا قطره

 هاي نور به زمين مي نشينند . دسته اي از قطره هاي

 نور بر روي گونه هاي سرخ گلهاي رز مي نشينند دسته

 اي به دريا مي پيوندند و زمين ميزبان قطرهاي كوچك

 آسمان است شب هم از راه رسيد كوله بارش را پهن ميكند

 اما نه امشب خبري از ستاره ها نيست و قطرههاي نور

 مهمان دامن سياه شب اند .آنقدر محو تماشاي

زيبايي باران شدم كه يادم رفت به دنبال چه ميگشتم

 هنوز حس غريب اما آشنا را پيدانكردم اما نه

صبر كنيد صدايي به گوش مي رسد ضربان قلبم تند تر

 ميشود فكر كنم فهميدم :

صداي زيباو دلنشين اذان از گلدسته هاي مسجد شهر به

 گوش مي رسد در هاي آسمان باز است ندايي مرا به خود

 ميخواند و مي گويد:

بسم الله الرحمن الرحیم

شبهای قدر :

«شب قدر» واژه‌ای قرآنی است. این شب در قرآن، در سوره قدر، با صفت «مبارکه» یاد شده و بهتر از هزار ماه دانسته شده است. « انا انزلنه فی لیله مبارکه، لیله القدر خیر من الف شهر »
(ما قرآن را در شب مبارک فرو فرستادیم. شب قدر از هزار ماه برتر است.)
در شب قدر، همه امورات عالم اندازه‌گیری می‌شود و به تصویب حجت خدا در هر زمان می‌رسد. دقیقاً معلوم نیست شب قدر کدام شب است؛ گروهی آن را در طول سال محتمل می‌دانند و گروهی در ماه رمضان، گروهی یکی از 12 شب آخر این ماه و گروهی یکی از شب‌های نوزدهم بیست و یکم، بیست و سوم ماه رمضان را شب قدر می‌دانند. شیعیان نیز عموماً شب بیست و سوم را شب قدر می‌دانند.
بنا بر روایات، روز قدر هم به اندازه شب قدر ارجمند است. دعا و استغفار در شب قدر، وظیفه دانسته شده است و رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم بر دعا در آن و طلب عافیت از خداوند تأکید فرموده است.

شب نوزدهم :

اول شبهای قدر است وشب قدر همان شبی است که در تمام سال شبی به خوبی وفضیلت آن نمی رسد وعمل در آن بهتر است از عمل در هزار ماه ودر آن شب تقدیر امور سال می شود وملائکه وروح که اعظم ملائکه است درآن شب باذن پروردگار بزمین نازل می شوند وبخدمت امام زمان علیه الستلام مشرف می شوند وآنچه برای هر کس مقدر شده است بر امام علیه السلام عرض می کنند واعماال شب قدر بر دو نوع است ، یکی آنکه در هر سه شب باید کرد ودیگر آنکه مخصوص است بهر شبی. 

اما اعمالی که در هر سه شب مشترک است وباید انجام داد :

اول : غسل است  ( مقارن غروب آفتاب ، که بهتر است نماز شام را با غسل خواند )

دوم : دو رکعت نماز است که در هر رکعت بعد از حمد هفتمرتبه توحید بخواند وبعد از فراغ  هفتاد مرتبه اَستَغفُرِاللهَ وَاَتوبُ اِلَیهِ ودر روایتی است که از جای خود بر نخیزد تا حقتعالی او وپدر ومادرش را بیامرزد.

سوم : قرآن مجید را بگشاید وبگذارد در مقابل خود وبگوید :  اَللّهُمَّ اِنّی اَسئَلُِکَ بِکِتابِکَ المُنزَلِوَمافیهِاسمُکَالاَکبَرُو،اَسماؤُکَ الحُسنی وَیُخافُ وَ یُرجی اَن تَجعَلَنی مِن عُتَقائِکَ مِنَ النّار پس هر حاجت که دارد بخواند

چهارم : مصحف شریف را بگیرد وبر سر بگذارد وبگوید :

 اَللّهمَّ بِحَقِّ هذاالقُرآنِ وَ بِحَقِّ مَن اَرسَلتَه بِه وَبِحَقِ کُلِّ مومنٍ مَدَحتَه ُ فیهِ وَبِحَقِّکَ عَلَیهِم فلا اَحَدَ اَعرَفُبِ بِحَقِّکَ مِنکَ

ده مرتبه بگوید : بِکَ یا الله

ده مرتبه : بِمُحَمَّدٍ

ده مرتبه : بِعلیٍّ

ده مرتبه : بِفاطِمَةَ

ده مرتبه : بِالحَسَنِ

ده مرتبه :  بِالحُسَین ِ

ده مرتبه :  بِعلیّ بنِ الحُسین

ده مرتبه :  بِمُحَمَّدِ بنِ  عَلِیٍّ

ده مرتبه :  بِجَعفَر بنِ مُحَمَّدٍ

ده مرتبه :  بِموُسی بنِ جَعفَر ٍ

ده مرتبه :  بِعلیِّ بنِ عَلیٍّ

ده مرتبه :  بِعَلِیِّ بنِ  مُحَمَّدٍ

ده مرتبه :  بِالحَسَنِ بنِ  عَلِیٍّ

ده مرتبه :  بِالحُجَّةِ

پس هر حاجتی داری طلب کن .

پنجم : زیارت امام حسین (ع) است؛ که در خبر است که چون شب قدر میشود منادی از آسمان هفتم ندا میکند که  حق تعالی آمرزید هر کسی را که به زیارت قبر امام حسین (ع) آمده .

ششم : احیا داشتن این شبها است که در روایت امده هر کس احیا کند شب قدر را گناهان او آمرزیده شود هر چند به عدد ستارگان آسمان وسنگینی کوهها وکیل دریاها باشد .

هفتم : صد رکعت نماز کند که فضیلت بسیار دارد ، وافضل آنست که در هر رکعت بعد از حمد ده مزتبه توحید بخواند .

هشتم : بخواند :اَللّهُمَّ اِنّی اَمسَیتُ لَکَ عَبدًا داخِرًا لا اَملِکُ لِنَفسی وَ اَعتَرِفُ ....

اما اعمالی که مخصوص هر شب است وباید انجام داد :

اول : صد مرتبه اَستَغفُرِاللهَ رَبی وَاَتوبُ اِلَیه

دوم : صد مرتبه  اَللّهُمَّ العَن قَتَلَةَ اَمیرَالمومنینَ

سوم : بخواند یا ذَالَّذی کانَ ...

چهارم : بخواند دعای اَللّهَمَّ اجعَل فیما تَقضی وَ....

منابع:
المیزان، ج 18، ص 138 - مفاتیح الجنان اعمال شبهای قدر.
مراجعه شود به: فضیلت شب قدر

یا امیرالمؤمنین علی(ع)

در روز 13 رجب سال سی عام الفیل پای به عرصه وجود گذاشت. تولد آن حضرت در مکه و خانه کعبه بود. حضرت محمد (ص) در کودکی کفالت او را پذیرفت و بدین ترتیب در دامان پیامبر رشد و نمو نمود و با اخلاق و روحیات ایشان شکل گرفت. حضرت علي حدود 25 ساله بود که با فاطمه زهرا(س) دختر نبی اکرم ازدواج کرد در غزوات مختلف شرکت جست و از شجاعت اوست که اسلام پای گرفت چه این که حضرت محمد(ص) در شأن او در رویارویی با عمرو در جنگ احزاب فرمود: امروز تمام ایمان در برابر تمام کفر قرار گرفته است. امامت او 30 سال به طول انجامید و از این مدت 4 سال و چند ماه بر مردم حکومت کرد.                  

عبدالرحمان ابن ملجم مرادی یکی از خوارج بود که همراه با دو تن دیگر به نام های برک بن عبدالله تمیمی و عمر بن بکیر تمیمی، در مکه با هم قرار گذاشتند تا امام علی، معاویه و عمرو عاص را بکشند و به این ترتیب جامعه مسلمانان را از فتنه خلاصی بخشند.
عبدالرحمان به کوفه آمد و با دوستان خود دیدار می کرد. یک بار به دیدار گروهی از طایفه «تیم الرباب» رفت. در آنجا زنی را به نام « قطام بنت شجنه بن عدی» را دید که پدر و برادرش در نهروان کشته شده بودند. ابن ملجم وی را خواستگاری کرد. زن مهر خویش را سه هزار دینار و قتل امام علی قرار داد. ابن ملجم گفت که از قضا برای همین به کوفه آمده است. وی شمشیر خویش را به زهر آلوده ساخت و در مسجد پنهان شد.

صبح روز نوزدهم ماه رمضان سال 40 هجری، هنگامی که امام علی مشغول خواندن نماز یا نافله صبح بود، شمشیر را بر فرق آنحضرت فرود آورد و همین منجر به شهید شدن امام در دو روز دیگر گردید. مردم او را دستگیر کردند. امام علی تا وقتی در قید حیات بود مدام سفارش وی را می فرمود و وصیت کرد که اگر خواستند او را قصاص کنند تنها یک ضربت به او بزنند.
پس از شهادت امام علی، عبدالرحمان بن ملجم بدست امام حسن علیه السلام کشته شد. در احادیث از پیامبر نقل شده که به حضرت علی فرمود، ای علی، تو به دست شقی ترین انسانها کشته خواهی شد.
منابع: تاریخ خلفا‏، ص 334.

جويند همه هلال و من ابرويت                                 گيرند همه روزه و من گيسويت

           ازجمله اين دوازده ماه تمام                                  يک ماه مبارک است و آن هم رويت

قال ابوجعفر(عليه السلام) : 

  لکلّ شىء ربيع و ربيع القرآن شهر رمضان .

براى هر چيزى بهارى است و بهار قرآن ماه رمضان است.

عن ابى الحسن على بن موسى الرضا(عليه السلام):

من قرأ فى شهر رمضان آية من کتاب الله کان کمن. ختم القرآن فى غيره من الشهور

  کسى که در ماه رمضان آيه اى از کتاب خدا(قرآن) را بخواندمانند کسى است که در ديگر ماه ها تمام قرآن را خوانده باشد.

   از همه دوستان در این ماه پرخیر و برکت التماس دعا دارم

حلول ماه رمضان ماه عبارت و خودسازی بر همه ی مسلمانان جهان مبارک باد.

دعا کنید تا کلید مشکلات بدستتون بیاد.نماز بخونید تا این کلید ساخته بشه

بسم الله الرحمن الرحیم

 هر گاه جان مسلمانی به خاطر گرسنگی یا تشنگی در خطر باشد بر همه واجب است به او آب و غذا داده و از مرگ نجاتش بخشند. (صفحه ۴۴۵/۵۰۰ کتاب رساله توضیح المسائل آیت الله مکارم شیرازی)

نمی دونم چی بگم چون این مسئله  خیلی درد داشت

تو همین جامعه اسلامی (شیعه امامیه اثنی عشری مثلا ادعای کامل ترین و بهترین مذهب رو داریم و ادعای پیروی از ۱۲ امام) خودمون همین امشب چند نفر با گرسنگی و تشنگی خوابیند یا نه اصلا هنوز خوابشون نبرده؟ 

یا نه یه جور دیگه...

 کار های زیر را در موقع غذا خوردن از مکروهات شمرده اند:

۱. در حال سیری غذا خوردن

۲. پر خوری و در خبر است که خداوند عالم از شکم پر بیش از هرچیز بدش می آید.

واقعا

كجاست زنده كننده آثار دين و اهل دين؟

یا حسین

هوای صحن و سرای تو، پُر از زمزمه است و آسمان آکنده از ذرات لطیف حضوری است که چهره

زائران خسته را می نوازد. در بارگاه تو، هیچ کس غریب نیست. سلام بر تو ای آشنای غریب!

سلام بر تو، که توس، با آمدنت مدینه ایمان شد. و ما هر روز، در «مشهد» عاشقان، نگاهمان را به

نگاه تو پیوند می زنیم.هر سحر، به کوچه های ایوان نگاه روشنت کوچ می کنیم و چون پرنده ای

غریب، به گوشه حَرَمت پناه می بریم.

شهادت امام غریبان حضرت امام رضا (ع) تسلیت باد

سلام بر تو ای فرستاده خوبی ها، ای مهربانترین فرشته خاک. تو از ملکوت آسمان به زمین فرا

خوانده شدی تا انسان را با معنای واقعی اش آشنا کنی. تو، آفتاب روشن حقیقت بودی در شام تیره

زندگی. از مشرق دلها برآمدی و اکنون، آسمان تب دار غروب جانگداز توست.

نامت بلند و دینت پر رهرو، ای جاری تر از حیات در پیکر آدمی.

»»»»»»»»»»»»»«««««««««««««««««««

اربعین سرور و سالار شهیدان تسلیت باد
سلام بر حسین و اربعینش، سلام بر اربعین و زائرانش! و سلام بر اندوه های دل آنان که به سوغات بر مزار کشتگان، عشق بردند و به مویه نشستند. به شوق زیارت صحن و سرای جان فزایت، اربعین شهادتت را به سوگ می نشینیم، یا حسین

در سکوت پریشان نیمه شب در زیر نگاههای کنجکاو مهتاب به حریم عشق تو در وهم سبز اساطیرم فکر میکنم و شب جاده ها را با ته مانده های دلتنگی و غربتنم در سکوت پریشان نیمه شب پشت پنجره های باد برده به تماشا می نشینم . تجلی بیهودگی حرفهایم را در خلوت و سکوت در نگاه تب آلوده جیرجیرک ها روی برگهای باران خورده شهر جا می گذارم . من از گریز و درد بانگ قدمهایم را به گوش شپ پره های دیوانه می سپارم و از شیشه های مه گرفته تنهایی خاموشی خانه ام را فریاد می زنم . در سکوت پریشان نیمه شب میان آتش و بغض و خونه به شکوه های تلخ چشمانت و به احساس در گورخفته زبانم فکر می کنم چگونه می توانم در این قفس تنگ به عشق بازی شاپرکها و به آب شدن شرمگین شمع ها و به فریب جاده ها فکر می کنم . دیگر از دلتنگی هم دلم می گیرد میان شهوت سیال نگاهت خود را جاودان می کنم و درچشم هایت تعبیر می شوم . خسته و خاموش به تماشای تجلی شکوه دستهایت زمانی که از هیچ لبریز می شوم و آتش تمنا و التماس خاکسترم می کند فکر میکنم . به آخرین نگاهی که پر از باران در آسمان سینه ام دوید به حرفهای غم گرفته ات به آشوب ناگهانی چشمهایت به تو فکر می کنم .

در سکوت سینه ام در این قفس تنگ تنهایی به تو و به چشم هایت فکر میکنم . تنها به تو فکر می کنم........